За ўзорнае выкананне працоўных абавязкаў і ў сувязі з Днём работнікаў радыё, тэлебачання і сувязі Падзяка генеральнага дырэктара рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства паштовай сувязі “Белпошта” аб’яўлена паштальёну Валожынскага ўчастка паштовай сувязі Святлане Пашкоўскай.
У прафесіі Святлана Яўстаф’еўна дваццаць гадоў. Патрапіла выпадкова.
– Родам я з Адамполля. Пасля школы нікуды не паступала, а адразу ж пайшла працаваць у сваю родную Сугваздаўскую васьмігодку арганізатарам, – расказвае яна. – Выйшла замуж – будучы муж жыў праз адзін дом у маёй жа вёсцы. Калгас даў нам кватэру ў Сугваздах – так тут і “прапісаліся”.
Калі ўжо выходзіла з дэкрэтнага адпачынку, прапанавалі пайсці паштальёнам па сугваздаўскім маршруце. Абслугоўвала шэсць вёсак: асноўным транспартным сродкам быў веласіпед, а зімой – ногі. У адзін бок з вялікай сумкай хадзіла, мо, кіламетраў з шэсць, а такія зімы снежныя былі! Тады менш было пасылак – больш пісьмаў і карэспандэнцыі. Ды і вёсачкі жылыя былі, гаспадары карэнныя пражывалі. Цяпер жа больш дачнікаў, але яны таксама, нягледзячы на інтэрнэтаўскі век, карыстаюцца нашымі паслугамі.
![](https://valozhin.by/wp-content/uploads/2024/05/izobrazhenie_viber_2024-05-21_15-41-15-417-kopiya.jpg)
Ужо восьмы год, як Святлана Пашкоўская працуе паштальёнам мотадастаўкі аддзялення паштовай сувязі № 1 г. Валожына. У сем гадзін раніцы яна ўжо на рабочым месцы. Цяпер маршрут аб’езду вельмі вялікі.
– Дзесьці каля 60 вёсак. Вось, уявіце, пачынаем з Порычаў, далей едзем на Дубінскую зону, Дорскую, тады вяртаемся на Агароднікі-Чэхаўшчыну, пасля Даманоўшчынская зона, нядаўна дабавіліся яшчэ Брылькі, – кажа паштальён. – Ёсць населеныя пункты, дзе засталіся толькі па два-тры чалавекі. Тым не менш, нас паўсюдна чакаюць. Дзе зусім старэнькія жывуць, у хату заходзім – і такіх большасць, а тыя, што самі могуць дайсці, збіраюцца разам: напрыклад, у Канюшаўчыне, наш прыпынак быў каля магазіна. Хоць ужо і магазіна таго няма, але вось такое месца сустрэчы вызначылі самі людзі.
Мае асноўныя абавязкі – пенсію выплаціць, прадаць тавар, выпісаць перыёдыку, прыняць аплату камунальных плацяжоў. Купляюць усё, што прывозім: у нас ёсць і камбікорм для курэй, і пасцельную бялізну набываюць, заўсёды ёсць попыт на муку, цукар, алей. Летам крышкі для кансервавання асабліва запатрабаваны.
Па словах Святланы Яўстаф’еўны, вяскоўцы, хоць і ва ўзросце, але ад сучасных тэндэнцый не ў баку: газеты выпісваюць і чытаюць – у пашане раёнка і “Друг пенсионера”, тэлефоны мабільныя маюць нават тыя, каму і пад 80. Заказваюць тавары праз пошту. А вось паштоўкі разносіць даводзіцца рэдка-рэдка, пісьмы ж у канверце ў асноўным дасылаюць толькі афіцыйныя структуры. Бывае, што салдаты з месца службы пішуць сваім бацькам, але таксама нячаста.
Святлана Пашкоўская сцвярджае, што ніколі не думала, што будзе працаваць паштальёнам – у юнацтве марыла знайсці сябе ў гандлі, але рана выйшла замуж, і маладую жанчыну захапілі сямейныя клопаты. Тым не менш, сённяшняя работа, хоць і ўскосна, але звязана з аказаннем гандлёвых паслуг. З гадамі прызвычаілася да штодзённай працы і, мяркуючы па ўзнагародзе, выдатна спраўляецца з даручанымі абавязкамі. Хаця, кажа, напачатку ўсяго хапала.
– Колькі слёз было адразу, – успамінае яна. – Калі рабіла ў Сугваздах на месцы, неяк было лягчэй спраўляцца, бо дома гаспадарку трымалі, дзеці падрасталі. А як пачала працаваць на мотадастаўцы, ні населеных пунктаў, ні людзей не ведалі – ні вадзіцель, ні я. Прыязджалі позна. Шукалі па хатах сваіх “адрасатаў”, а тыя нас упершыню бачаць, у дом не пускаюць. Памятаю перад 8 сакавіка за два дні наперад выплачвалі пенсію, я дадому прыехала каля дзевяці вечара. У Даўгулёўшчыне жанчына кажа: “Ты не наша паштальёнка, дзверы не адчыню”. Плакала і настолькі перажывала, бо не ведала, што рабіць. А цяпер ужо магу сказаць, што стала сваёй: бывае, што якая-небудзь бабулька і рацэптам падзеліцца, і пачастуе чым-небудзь.
Вось такое простае, але душэўнае прызнанне. І заслугоўвае яго прафесіянал па самым вялікім рахунку.
Алена ЗАЛЕСКАЯ
Фота Сяргея БОБРЫКА